Zelfbeschadiging

Alle artikelen bekijken

Ik beschadig mezelf.

Zo, het hoge woord is eruit... Ik schaam me zo voor dit gedrag en ben ook boos op mezelf dat ik het doe. Ik ben toch een volwassen vrouw, ik heb zoveel kennis en vaardigheden om hier anders mee om te gaan. En daarbij heb ik nu toch een goed leven? Inmiddels kan ik er, door de coaching en het ademen bij Sven ook anders naar kijken.

Als kind ben ik opgegroeid met weinig aandacht en liefde. Ik had er een dagtaak aan om te zorgen dat mijn ouders niet boos op me zouden zijn. Maar hoe hard ik mijn best ook deed, het was nooit goed genoeg. Jaar in jaar uit werden mijn gedrag, mijn ideeën, maar vooral mijn persoon afgekeurd en klein gemaakt. Ik wist niet beter, dus bleef mijn best doen. Hopend op wat aandacht en waardering. Ik ben gaan geloven dat ik niks waard ben.

Om de pijn van de afkeuring en het gebrek aan liefde te onderdrukken heb ik onbewust een stevige muur om me heen gebouwd. Als puber kreeg ik een eetprobleem, ging mezelf beschadigen en op zoek naar wat liefde had ik teveel en verkeerde relaties. Mijn angst voor de dood was sterker dan mijn angst voor de pijn van het leven, en op wilskracht ben ik gekomen tot een zelfstandige, sterke vrouw met een gezin en veel vrienden.

Toch voel ik me niet gelukkig...

De dikke muur die ik als kind heb opgebouwd, voelt als een te strak harnas dat ik niet meer uit krijg. In mijn contact met anderen voelt het alsof ik in een bubbel zit, waardoor ik niet echt contact kan maken. De verbinding met mijn gevoel en met anderen is er niet en ik voel me opgesloten in mezelf.

Toen ik bij Sven kwam, was mijn doel dan ook weer kunnen voelen. En dat is, in kleine stapjes, aan het gebeuren. Nu ga ik de gevoelens, die ik al die jaren heb onderdrukt, voelen. Ook herinneringen aan vroeger, waarvan ik dacht dat ik ze niet had, komen nu terug.

Door de gesprekken met Sven en door het ademen ben ik me er nu bewust van dat ik steeds als volwassen vrouw reageer als ik geraakt word op de stukken uit het verleden. Als mijn ouders me nu bijvoorbeeld kwetsen, praat ik dat goed, omdat ik ook begrijp dat zij zo doen: het zijn mensen die teleurgesteld zijn door het leven. Daarmee doe ik mezelf tekort, want ik ga aan mijn eigen pijn voorbij. Ook al begrijp ik het nu, het raakt mij op de pijn die ik als kind gehad heb en dat mag er ook zijn.

Dat toelaten betekent voelen. En soms wordt de onrust in mijn hoofd en lijf dan zo groot dat ik het gevoel krijg dat ik gek word. Ik kan dan niet eten, slaap heel slecht en de bubbel is er in maximale vorm. Ik voel me dan weer net zo waardeloos voor anderen als vroeger. En dan doe ik mezelf pijn. En dan is er weer even rust. Alsof ik mijn innerlijke pijn daarmee kan ontladen. De eerste keer schrok ik er heel erg van. Dit had ik toch al jarenlang achter me gelaten?

Met veel schaamte heb ik het met Sven besproken. Zijn reactie was liefdevol en zonder enige afkeuring. Via het ademen leer ik eerder te ontladen, waardoor het beschadigen van mezelf minder voorkomt. Ik leer de signalen dat ik me afgewezen voel eerder te zien en stop daardoor mijn gevoel niet weer weg. Door het ademen voel ik mijn eigen kracht en voel liefde voor mezelf. Stapje voor stapje hoop ik ook de liefde van anderen te kunnen voelen en toelaten.

 "een ademster"

 

Ademervaring Anita uit Oud Vossemeer

Ademen heeft mij geleidt tot wat ik nu ben geworden! Het opende voor mij een heel nieuw leven!

Nieuwsbrief

Schrijf u in op onze nieuwsbrief!
Voornaam
E-mailadres
 

Van Superheld tot antiheld in zeven dagen

Van Superheld tot antiheld in zeven dagenWaar zit het verschil tussen de superheld en Show-off?Zeg maar de superheld die hele dage...
Meer lezen

De slapende superheld,

De slapende superheld,Als de Iceman twee uur in een bak met ijs kan zitten, Boeddha uren achter elkaar kan mediteren, Forest Gump ...
Meer lezen

Alle artikelen bekijken